Die avond aan de keukentafel, een stel ouders met een glaasje wijn en een laptop. “Schat, we zitten nog met een probleem van R4 tot R9.”

“Hoezo, gingen ze dan niet naar jouw ouders?” “Nee, da’s van 12 tot 17.” Stress. De zomervakantie loert om de hoek en we hebben nog best wat vakjes te vullen. “Eens horen bij de buren? Misschien een dagje naar je zus?” Het scherm van mijn computer toont een bontgekleurd raster van rijen en kolommen. Van kampen, logeerpartijtjes bij de grootouders en bij elkaar gebedelde playdates die vaak met moeite een werkdag overbruggen. Mijn zomervakantie-spreadsheet…

Vorig jaar was ik twee maanden thuis met Lola en Miro. Zalige zomermaanden, met zeeën van tijd, marathons aan zomerbars en uitstapjes met de trein. Eerlijk: na enkele weken kon ik geen speeltuin of zandbak meer zien, maar goed, ik had tijd en was me heel goed bewust van die luxe.

Dit jaar heb ik géén tijd. Dit jaar heb ik rijen en kolommen. En bel ik rond op zoek naar opvang voor Lola en Miro, van R4 tot R9.

Ik hoor mezelf onderhandelen: “Als je er liever maar eentje bijhoudt, ook goed, hoor. Dat tweede kind krijg ik dan elders nog wel verkocht.” I’ll take what I can get.

Had iemand ons in het pre-kinder-tijdperk dit beeld –twee fronsende ouders met een laptop en kindjes in kolommen- in een glazen bol getoond, we hadden naar adem gehapt, mijn man en ik. Serieus: het onderdeel “project management” in de ouderlijke jobomschrijving hadden we wat onderschat. Wij zijn geen natural born planners. Doen niet aan voorraad inslaan, want beslissen graag de dag zelf wat we eten. Wachten ook graag tot het laatste moment om concerttickets of babysits te boeken. En ja, zowel die concertjes als die babysits zijn dan wel eens uitverkocht als wij eenmaal gaan plannen, dat hoort erbij.
En met 2 kindjes, 2 voltijdse jobs en 9 weken schoolvakantie horen spreadsheets er –hoe onnatuurlijk het ook aanvoelt- plots ook bij.

Gelukkig is er dat grote roze vlak van van J1 tot K7. Het twee-weken-vakantie-met-ons-viertjes-vlak: out of office & out of Belgium. Dan vliegen we naar een zonnig eiland, impulsief gekozen op basis van mooie Google-prentjes. In gedachten zie ik Lola en Miro met hun witte zonnecrèmebuikjes naar de zee rennen. Vechten om een emmer, zeuren om ijsjes en vriendjes maken in een vreemde taal. En dat beeld, daar kunnen geen blanco rijen of kolommen tegenop.
En ook voor de planning van die vakantie zal ik binnenkort mijn laptop openklappen, om lijstjes te maken van de reisbenodigdheden per gezinslid. Ik zal netjes afvinken wat ik heb gekocht en ingepakt en ik zal de belangrijkste zaken toch vergeten.

Maar hoeveel bagage heb je eigenlijk nodig voor dat prentje met die zonnecrèmebuiken aan de vloedlijn?

 

Vaste column voor Dreambaby magazine, elke editie van 2015-2017
In opdracht van: Sanoma Content Marketing

Klant: Dreambaby (Colruyt Group)