“Ik wil ook eens”, opperde ze, nadat ze de VR-ontmaagding van mijn licht aangeschoten tantes en nonkels had aanschouwd. Een absurd anachronisme was het, onze frêle moemoe met haar state of the art VR-hoofdtooi. Terwijl de rest van de familie wijn bijschonk, liet ze zich gewillig meevoeren naar het mesozoïcum. Ze schrok even toen de slapende brontosaurus voor het eerst in beeld kwam. Maar toen de virtuele vegetariër op haar toestapte, stak ze vastberaden haar hand naar hem uit. Teder aaide ze z’n snuit, als ware het één van haar katten.

Daar zat ze dan, onze moemoe. De dinosaurus van de clan, in de ban van een 3D- dinosaurus. De hele tafel werd stil. Het was niet eens vreemd, hoe ze gelukzalig glimlachend de lucht zat te strelen.

Het was prachtig.